همه جارا چراغانی کرده ایم برایت...

همه جا حرف از توست...

همه جا اسپند و شیرینی...

لبخند و شادی و عیدیست که قم را پر کرده...

و خودم می دانم...

که خودت می دانی...

حرف هایمان نیمه ریایی ست ...

صورت ها...

لبخند ها...

شادی ها...

همگی نیمه ریایی هستند...

چه کنیم ای آقا؟

رنگ و رویمان زرد است...

رضا داده ایم به لبخندهایی که پشتشان اندوه است...

اگر رنگ در چهره نداریم،تو می دانی که خسته شده ایم آقا...

خسته شده ایم از بس با غیر تو خندیدیم!

خسته شده ایم از بس با غیر تو گریه کردیم!

خسته شده ایم از بس با غیر تو حرف زدیم!

خسته شده ایم از بس با غیر تو زندگی کردیم!

خسته شده ایم آقا از با غیر تو زنده بودن!

خسته شدیم از بس برایت جشن تولد گرفتیم و تو نیامدی!

خسته شدیم از بس دعاهای دروغین برایت خواندیم...

از بس صبح ها بعد از نماز به دروغ گفتیم:اللهم انی اجدد له فی صبیحه یومی هذا...

آفت دروغین بودنمان می دانی چیست آقا؟

چگونه گفتار و کردار و رفتار راستین از ما می خواهی حال آنکه همه را از غیر تو آموخته ایم؟

اگر قرار بود بدون تو آدم شویم تا به حال نمی شدیم؟؟؟

چگونه خوب باشیم در حالی که حتی گوشه چشمی ندیدیم؟؟؟

اگر با نگاه تو آدم نمی شویم،بدون نگاهت آدم می شویم؟؟؟

خسته شده ایم از خسته بودنت آقا...

آقا امروز ندیدیمت اما بیا،زودتر بیا که می دانیم خسته ای از نیامدن...

بیا که اینجا گرچه مجسمه هایی هستیم پر از ریا اما برایت دست دعا به بالا گرفته ایم...بیا!

     چشم هایش را بست و من به پلک های خسته و چین خورده اش خیره شدم.دلتنگی از وجودش می بارید...و لرزش پلک هایش میگفت که دلش گریه می خواهد.چقدر لاغر شده"مادر بزرگ".و حس می کنم در پشت پلک های بسته اش تصاویری که من هیچ وقت ندیدم زنده می شود .تصاویری از خاطرات دور...تصاویری از پدر یا مادرش.در پشت پلک های بسته اش می دانم که پدرش ایستاده دم در خانه ای که الان دیگر نیست و پلک های چین خورده اش محزون می لرزد همراه با چین های جدیدی که روی پیشانی اش نقش می خورد؛لابد مادرش آمده کنار پدرش.چشم هایش را باز میکند:«چن دیقه مونده؟»و به دستگاه دیالیز نگاه میکند.«یک ساعت»من جوابش را می دهم.و می گوید:«پس کی می خواد تموم شه؟خسته شدم»نمی دانم چه بگویم.مادر بزرگ چشم هایش را می بندد و من به دستگاه دیالیز نگاه می کنم که مرتب خون پمپاژ می کند...

     امروز عمل قطع پا دارد مادر بزرگ و زیر عمل شاید خدای ناکرده...

دعا کنید برایش.مادرم نگران است.صدای غمگینش از پشت تلفن دلم را آتش زد.خدا نکند که دلش آتش بگیرد به خاطر مادرش...

دعا کنید برایش...

این که دل شب شروع می کنم به نوشتن،علتش شاید "هیچ چیز"باشد.اما آمده ام که بگویم چه می خواهم بنویسم.می خواهم آشنایت کنم با سبک و سیاقم که بعدها نگویی نگفته بودم.اینجا اگر بمانم از همه چیز می نویسم.پایم را هم بدون اجازه توی کفش همه می کنم.این را می گویم که امروز اگر پایم را توی کفش های گنده ی یک سیاست مدار کردم و فردا در کفش های ظریف یک هنرمند،یا پس فردا کلاه آشپزی سرم کردم(که خودم می دانم همه برایم گشاد هستند)نگویی این یارو چه دل خوشی دارد(اگر هم گفتی فدای سرت؛حقیقت است شاید)

راستی...سلام دوست من